Sok jabłkowy i robaki Edenu
Nie najbardziej wyrafinowany nektar, który w konkursie na pospolitość, daje się tylko nieznacznie wyprzedzić ziemniakom. I stworzenia, które o ile nie są żyworodnymi, nieśmiertelnymi motylami, nie bardzo mają prawo istnieć. Kolejna wystawę blendująca znany i lubiany koktail sacrum-profanum.

Czerpiące z doświadczeń surrealizmu malarstwo zachowuje pewien dystans do obszernego problemu koegzystencji kultury i natury. Swobodnie pląta się po subiektywnych doświadczeniach, eksplorując organiczną przestrzeń wyobraźni, braków, pragnień… Chciałbym żeby za jego naiwnością szła uczciwa próba uchwycenia i wyrazu odczuć i emocji, powszechnych i dostępnych jak jabłka i robaki. Żeby tworzyło nie całkiem abstrakcyjną przestrzeń będącą metaforą (chcąc nie chcąc) zintegrowanego z naturą wewnętrznego życia osoby. Ciągle pulsującego marzeniami, lękiem lub moralną walką o przetrwanie Ludzkiego gatunku.

Wystawa wyrasta z refleksji nad problemem istnienia różnych opisów człowieka. Definiowanego przez ewolucję i otoczenie, ujmowanego przez pryzmat indywidualnych, egzystencjalnych doświadczeń, czy wpisywanego w różne systemy wartości. Zwracając uwagę na delikatność i bogactwo wewnętrznego habitatu jednostki, ciągle rozrywanej przez naturalne potrzeby i kulturowo-cywilizacyjne ambicje, próbuje podważyć dychotomię natury i kultury, szukając w niespokojnym charakterze tej pierwszej czegoś uniwersalnego.

Urodzony w Krakowie 1986 r. W rodzinnym mieście w 2011 ukończył studia na ASP na wydziale grafiki, na którym od 2015 roku pracuje w katedrze rysunku i malarstwa. Od 2017 do 2024 roku związany, również z wydziałem intermediów, gdzie prowadził zajęcia w pracowni rysunku. Od 2020 roku współpracuję z Salwatorskim Studiem Artystycznym. Jako artysta zajmuje się głównie malarstwem i rysunkiem, rzadziej tworząc obiekty przestrzenne, nierzadko wchodzące w dialog z przestrzenią.